Ακροβατώ..
Μικρογραφία της ζωής ένα τραγούδι, που ελευθερώνει το δαιμόνιο της εφηβείας μου. Θαύμα, με αρχή και τέλος, όπως μία απλή ταλάντωση. Και η μελωδία αδειάζει στο κενό της 'οποιας ενοχής. Κυλάει, όπως οι στάλες της βροχής πάνω στο ξερό κιτρινισμένο φύλλο του φθινοπώρου, του πιο μελαγχολικού φθινοπώρου. Απλώνεται, όπως το άγριο ένστικτο της αυτοσυντήρησης σε περίοδο ψυχρού πολέμου. Απογειώνεται, σαν το ξέσπασμα λυσασμένου λύκου που επιτίθεται με ορμή θανάτου...
Δεν θα μπω σε καλούπι, διότι ο κόσμος μου δεν είναι πλαστικός, διότι δεν κουβαλάει ίχνος φαντασίωσης. Είναι χωρισμένος στα δύο μα δεν παύει να είναι ένας. Κι όταν θ' αρχίσω τους συχνούς περιπάτους στη λήθη, θα κοιτάζω πίσω με μια ανεκπλήρωτη επιθυμία και μια λαβωμένη ψυχή. Μα θα είμαι πλήρης, ολοκληρωμένη και πανευτυχής.
Έστω κι αν τελικά αποτύχω.
Έστω κι αν τελικά αποτύχω.
Βαριές κουβέντες, πικρό περιεχόμενο, μπερδεμένα λόγια. Ακούω έναν αδύναμο ήχο. Το τραγούδι σιγά-σιγά τελειώνει. Εξασθενημένος ήχος, αλλοιωμένος και πλέον βαρύς. Είναι τόσο μεγάλη η επιθυμία καμιά φορά, που αγγίζει τα όρια της τρέλας. Το αντίβαρο θα ήταν να αγγίξω τον ουρανό, πετώντας με κέρινα φτερά όμοια με αυτά του Ικάρου. Τί θεωρείται πλέον εφικτό;
Ακροβατώ.. Η ζωή είναι μία μετάβαση. Μια σκοτεινή και μυστική μετάβαση. Ακόμα πιστεύω στα θαύματα. Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ...
... με αρχή και τέλος, όπως μία απλή ταλάντωση.
Χμμ...
Θυμάμαι πότε το έγραψα αυτό το κείμενο! Το έγγραφο του Word με ενημερώνει πως, για την ακρίβεια, ήταν 23 Φεβρουαρίου του 2010. Επομένως, ήμουν μόλις 15. Προφανώς ήταν χειμώνας, το κρύο ήταν ανυπόφορο, το χιόνι έπεφτε γλυκά απ' τον γκρίζο ουρανό γλιστρώντας στην νωπή σκεπή του ξύλινου σπιτιού, το κοριτσάκι με τα σπίρτα τουρτούριζε ακόμα στη γωνία του πεζοδρομίου, οι καλικάντζαροι είχαν φύγει για τα καλά και ο άγιος Βασίλης καθόταν ικανοποιημένος μπροστά απ' το τζάκι του, βλέποντας τις φλόγες να παριστάνουν κουραμπιέδες και μελομακάρονα...
Θυμάμαι τον εαυτό μου να κάθεται στο πάτωμα ακούγοντας τα νυχτερινά του Chopin. Αναγκασμένη να μένω συγκαταβατικά στο πιο κρύο δωμάτιο μιας και το καλοριφέρ μου ήθελε από καιρό εξαέρωση, ήμουν ντυμένη ως το κόκαλο και προσπαθούσα να βρω την ησυχία μου καθώς ο αδερφός μου "εκτελούσε" όποιο κομμάτι ήξερε να παίζει στο πιάνο.
Μα πόση απαισιοδοξία διακρίνω στο τέλος! Άραγε πρόκειται για απαισιοδοξία ή για μια απλή παρατήρηση; Ναι όντως η ζωή έχει αρχή και τέλος και ναι όντως η ζωή είναι ένα θαύμα! Μα θα ήταν άγνοια να πιστέψει κανείς πως η ζωή υπάρχει για να υπάρχει και πως τελειώνει για να αρχίσει ξανά. Άλλωστε τελειώνει δεδομένου πως με επίγειες θεωρίες, ονομάζουμε "τέλος" τον θάνατο. Θα ήταν κοροϊδία αν κάποιος μας έβαζε να υποδυόμαστε διαφορετικά πρόσωπα σε διαφορετικές ζωές. Θα ήμασταν θύματα αν τραβολογιόμασταν αδιάκοπα απ' την μια ζωή στην άλλη. Θα ήμασταν ηλίθιοι αν δεν μπορούσαμε να διανοηθούμε όλα τα παραπάνω.
Σας χαιρετώ!!
Θυμάμαι πότε το έγραψα αυτό το κείμενο! Το έγγραφο του Word με ενημερώνει πως, για την ακρίβεια, ήταν 23 Φεβρουαρίου του 2010. Επομένως, ήμουν μόλις 15. Προφανώς ήταν χειμώνας, το κρύο ήταν ανυπόφορο, το χιόνι έπεφτε γλυκά απ' τον γκρίζο ουρανό γλιστρώντας στην νωπή σκεπή του ξύλινου σπιτιού, το κοριτσάκι με τα σπίρτα τουρτούριζε ακόμα στη γωνία του πεζοδρομίου, οι καλικάντζαροι είχαν φύγει για τα καλά και ο άγιος Βασίλης καθόταν ικανοποιημένος μπροστά απ' το τζάκι του, βλέποντας τις φλόγες να παριστάνουν κουραμπιέδες και μελομακάρονα...
Θυμάμαι τον εαυτό μου να κάθεται στο πάτωμα ακούγοντας τα νυχτερινά του Chopin. Αναγκασμένη να μένω συγκαταβατικά στο πιο κρύο δωμάτιο μιας και το καλοριφέρ μου ήθελε από καιρό εξαέρωση, ήμουν ντυμένη ως το κόκαλο και προσπαθούσα να βρω την ησυχία μου καθώς ο αδερφός μου "εκτελούσε" όποιο κομμάτι ήξερε να παίζει στο πιάνο.
Μα πόση απαισιοδοξία διακρίνω στο τέλος! Άραγε πρόκειται για απαισιοδοξία ή για μια απλή παρατήρηση; Ναι όντως η ζωή έχει αρχή και τέλος και ναι όντως η ζωή είναι ένα θαύμα! Μα θα ήταν άγνοια να πιστέψει κανείς πως η ζωή υπάρχει για να υπάρχει και πως τελειώνει για να αρχίσει ξανά. Άλλωστε τελειώνει δεδομένου πως με επίγειες θεωρίες, ονομάζουμε "τέλος" τον θάνατο. Θα ήταν κοροϊδία αν κάποιος μας έβαζε να υποδυόμαστε διαφορετικά πρόσωπα σε διαφορετικές ζωές. Θα ήμασταν θύματα αν τραβολογιόμασταν αδιάκοπα απ' την μια ζωή στην άλλη. Θα ήμασταν ηλίθιοι αν δεν μπορούσαμε να διανοηθούμε όλα τα παραπάνω.
Σας χαιρετώ!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου