Ξεστρατισμένες Ψυχές

I

Ξεστρατισμένες ψυχές που σαν το θάνατο περιπλανώνται

και σαν κατάρες καταριούνται τη σπιθαμή φωτός

που θα φωτίσει το παράδοξο της ύπαρξής τους.

Τούτες οι ψυχές κολάζουνε τους θρησκόληπτους

και σκανδαλίζοντάς τους ανελέητα,

τους κρεμούν ανάποδα από τις άκρες των νυχιών τους.

Ξεστρατισμένες ψυχές που ντύνονται το ημίφως,

γδέρνουν και γρατζουνίζουνε τα ιδανικά των σοφιστών

και ύστερα τα συμμερίζονται και τα οικειοποιούνται.

Τούτες οι ψυχές αγγίζουνε τα πάθη των νεκρών

και διαταράζοντας τον ύπνο τους,

μετατρέπουν την αιωνιότητα σε αναγκαιότητα.

Ξεστρατισμένες ψυχές που την ηδονή χειρίζεστε με τόση τέχνη

και προσκυνάτε ολημερίς την αμαρτία λες και αναστήθηκε ο γιος του διαβόλου,

εσείς που αγορεύετε ασταμάτητα στιγματίζοντας τούτο τον απλό κόσμο,

με το δηλητήριο να στάζει από τα μυτερά σας δόντια,

εσείς που αναζητάτε μονίμως τα έγκατα της αλήθειας και καταδικάζετε το ψέμα,

εσείς που λιώνεται με το παπούτσι σας την αδικία!

Ναι! Σε ‘σας απευθύνομαι.

Γλοιώδεις σα βατράχια που βγαίνουν μονάχα στη βροχή!

Φύγετε, κι ίσως τούτος ο τόπος να καθαρίσει…

ΙΙ

Ω, αφελείς ονειροπόλοι… Σαν τον αέρα είστε τόσο ελαφριοί.

Μ’ ένα μικρό του φύσημα προσγειωθείτε πάλι

στην κορυφή του στεναγμού τούτης της κατάνυξης.

Αγκιστρωθείτε στο κενό που σας προσδίδει η σκέψη.

Σκεπάστε με τον κόσμο σας το σύννεφο αυτό που μας σκεπάζει,

κάντε το ασπίδα του πολύτιμου μυαλού σας

Πείτε μου, αδέρφια τ’ ουρανού, αν υπάρχει πράγμα καλύτερο στο κόσμο,

απ’ το ν’ αγαπάς και ν’ αγαπιέσαι!

Κι αν τούτος ο χρόνος, ο επίγειος, μας φθείρει και η κάθε νύχτα που περνά, αφήνει στους ώμους μας ίχνη σκουριάς, είμαστε πιο δυνατοί από την ύφεση του «είναι».

Διότι απλά υπάρχουμε!

Υπάρχουμε και θα υπάρχουμε μέχρι πια να μην υπάρχουμε!

Διότι απλά αγαπάμε!

Αγαπάμε και θ’ αγαπάμε μέχρι πια ν’ αγαπηθούμε!

Ω, ξεστρατισμένες ψυχές τούτης της ραστώνης,

που με μαεστρία αναλογίζεστε τη λήθη και την τιμάτε σα θεά,

εσείς που έρωτα απεγνωσμένα αναζητάτε μέσα απ’ τη φθηνή υπόσταση της ύλης

και καταδικάζετε τη ματαιότητα της επιστήμης, κρούοντας τον κώδων της αλήθειας!

Εσείς που ζείτε σ’ έναν κόσμο μαραμένο και ξέχωρα υμνείτε τη ζωή!

Ναι! Σε ‘σας απευθύνομαι!

Υπερήφανοι κι ελεύθεροι σαν αδέσποτα πουλιά που οδηγούν τα βήματα της άνοιξης!

Αξίζει άραγε να υπάρχουμε μέσα σε έναν ανύπαρκτο κόσμο;