Απροσδόκητη Νοσταλγία

Μια ασήμαντη στιγμή τρυπώνεις στο κεφάλι μου σαν τρωκτικό,

για ν’ αποτελειώσεις το έργο που ξεκίνησε η Απώλεια,

όταν ανταμωθήκαμε τυχαία σε μια κάμαρη λησμονημένη του μυαλού μου.

Και ξάφνου έχασα τα πάντα…

Γεύτηκα τον πάτο, κι είχε τη γεύση του Αναγκαίου.

Την όψιμη αυτή ξινίλα που όμως έπρεπε να γευτώ,

ώστε κάποτε εγωιστικά να τη μισήσω.

Να την αγιάσω κι έπειτα να τη φτύσω.

Μα σε λησμόνησα νωρίς!

Τόσο που ούτε να σε γευτώ δεν πρόφτασα.

Βρέθηκα αμέτοχη και χαμένη στο τέλμα του απείρου σου,

Ένα βήμα πιο κοντά στην ολοκλήρωση.

Έρωτα, μεγάλε λυτρωτή της ασήμαντης, φτωχής ψυχής μου.

Τέρας της νιότης και της αιωνιότητας.

Της ψυχής μου εσύ πικρό φεγγάρι.

Σε χρειάζομαι…

Διότι γλυκαίνεις τ’ αλησμόνητά μου λάθη και υφαίνεις το κενό

που σαράκια αμέτρητα κράτησαν ανοιχτό

να μπαινοβγαίνει η ανιδιοτέλεια.

Ίσως αν ακόμη, έστω σαν σκέψη υπήρχες…

Ίσως να ζούσε μέσα μου λίγο από τ’ όνειρό σου το νεανικό.

Ίσως να ζούσα και ‘γω!

- Στου έρωτος πάντα την υπόνοια και μονάχα μέσα στου έρωτος τη σύντομη διάρκεια. -