Σύντομο, Αιώνιο Όνειρο.

Σε είδα χθες, ξανά και ξανά,

να ταλαιπωρείς τ’ όνειρό μου.

Σε είδα, που με μάτια λαμπερά σα χρυσάφι

που καίγεται μπροστά στον ήλιο,

σάλεψες στον αέρα να σου δώσει θλίψη,

ώστε να μπορέσεις κάποτε να σχηματίσεις

το πολυπόθητο μειδίαμα που σε αντιπροσωπεύει.

Σε είδα χθες ν’ ακουμπάς το σώμα μου σα βελούδο

και να ασπάζεσαι το φυλαχτό που έχω ανάμεσα στα στήθη μου.

Ύστερα σε ένιωσα όσο κανείς ποτέ δεν σ’ έχει νιώσει

θνητός ή αθάνατος μέσα στην ταραχή του.

Ύστερα σε ένιωσα μέσα μου

να θεωρείς παράδεισο το μικρό ναό μου.

Και ‘κει που τελειώνουν οι ουρανοί,

κι όπου οι Θεοί συμποσιάζονται σεληνιασμένοι

και αναιδώς συνουσιάζονται σαν πέσει το σκοτάδι,

από κει μας είδα να κατεβαίνουμε σα Θεοί και ‘μείς,

με το πετσί μας ν’ ανατριχιάζει και τα κορμιά μας,

παρείσακτα, να λιμοκτονούν από αγάπη

και τα’ όνομά μας υποτονικά ν’ ακούγεται,

στιγματισμένο και μουχλιασμένο από τη δήθεν περιφρόνια.

Κατά την κρούση μας με το έδαφος

κι ενώ πλησίαζαν γυμνές οι Ερινύες ,

σε είδα για τελευταία φορά να φεγγοβολάς

μέσα απ’ το αγνό φως της ενοχής μας και να μου γνέφεις

ένα γλυκό, υπεύθυνο αντίο που ακτινοβολούσε όλη την ηθική του κόσμου.

Ύστερα είδαμε μαζί τα’ όνειρό μας να ταλαιπωρείται

από θνητούς κι αθάνατους της εποχής, καθώς χανότανε χαοτικά

στον ορίζοντα που χώριζε το άπειρο από την υπερβολή και την ανυπαρξία.

Σε τούτο τον ορίζοντα θέλω να χαθώ, μαζί με τη γεύση του απείρου στα χείλη μου.

Σε τούτο τον ορίζοντα είθε και να χαθώ, μετρώντας τα βήματα του καιρού στη πλάτη μου.